สวัสดีครับวันนี้จ๊ะมาแนะนำตัวกันให้รู้จักสักหน่อย  ผมชื่อจ๊ะครับ  เด็กๆเรียกว่า ครูจ๊ะ

 

ครูจ๊ะสอนอะไร 

ครูจ๊ะสอนเปียโนครับ ถนัดสอนเด็กเล็กๆเป็นพิเศษ 

 

แล้วมาสอนได้อย่างไรหล่ะ

ครูจ๊ะไม่ได้จบมาทางดนตรีโดยตรงครับ  ครูจ๊ะจบนิเทศศาสตร์ภาควิชาศิลปะการแสดงจากมหาวิทยาลัยกรุงเทพ ไม่ได้ไปร่ำเรียนครุศาสตร์ต่อ หลังจบครูจ๊ะได้ทำงานอยู่ในวงการโทรทัศน์ ทำรายการอยู่เกือบห้าปี ก่อนจะมาเริ่มสอนจริงจัง

...........................?

ความรู้ทางด้านดนตรีของครูจ๊ะได้เริ่มจากการเรียนเปียโนตั้งแต่ 3 ขวบ ด้วยความกระตือรือร้นและสมัครใจ ครูท่านแรกที่สอนทำให้ครูจ๊ะรักดนตรีและรู้สึกว่าดนตรีเป็นเรื่องสนุกสนานจริง คุณครูเป็นลูกสาวของเจ้าของโรงเรียน แกสอนเด็กๆหลังเลิกเรียนที่โรงเรียนของที่บ้าน (โรงเรียนที่ครูจ๊ะเรียนอยู่)  ผ่านไปครูเริ่มเห็นแววในการเล่นดนตรีของครูจ๊ะ จึงส่งไปให้ร่ำเรียนกับอาจารย์ชื่อดังหลายๆท่านในยุคนั้น

ครูจ๊ะมาคิดเองว่า แววที่ว่า น่าจะมาจากการที่ครูจ๊ะรักเสียงเปียโนมาก ทำให้ซ้อมแล้วซ้อมเล่าจนเกิดความชำนาญ เพลงยากๆก็พยายามฝึกจนคล่อง เรียกว่าเป็นนักเรียนขยันเล่น แต่ไม่ขยันเรียนเท่าไหร่ ไม่ค่อยจะชอบทฤษฐี ไม่อยากรู้เรื่องจังหวะ จะสนุกและตื่นเต้นก็แค่กับการเรียนสร้างเสียงต่างๆ ดัง เบา เร่งจังหวะ เทคนิคการเล่นแปลกๆ   เมื่อต้องมาเรียนจริงๆจังๆตามหลักสูตรในตอนนั้น  จึงต่อต้านการเรียนในหลักสูตรอย่างชัดเจน

ช่วงนั้น (อายุ  6 – 8 ปี) ครูจ๊ะเปลี่ยนโรงเรียนดนตรีและครูดนตรี  น่าจะเกิด 6 คน งอแงเวลาไปเรียน แต่มีความสุขที่ได้เล่นเปียโนที่บ้าน  ซึ่งตอนหลังครูจ๊ะมาเสียใจว่า ไม่น่าจะดื้อเลย  เพราะเรื่องนี้ทำให้ครูจ๊ะมีข้อด้อยที่ต้องแก้ไขภายหลังเยอะแยะ

               

จนอาจารย์ท่านหนึ่ง แนะนำให้รู้จักกับครูเปียโนท่านหนึ่งเป็นชาวรัสเซีย ผู้เปิดโลกทางด้านดนตรีให้กับครูจ๊ะ

ท่านชื่อว่า อาจารย์ทันย่า แกเป็นครูที่สอนเปียโนตามบ้าน สอนเป็นภาษาอังกฤษสำเนียงรัสเซีย  ครูจ๊ะได้เรียนกับอาจารย์ท่านนี้ตั้งแต่ชั้นประถม4 จนถึงมัธยมหก

การเรียนเปียโนกับอาจารย์ทันย่าไม่มีหลักสูตรใดๆ แกเพียงมุ่งเน้นขับศักยภาพและทักษะเฉพาะตัวของนักเรียนแต่ละคนออกมา การเรียนการสอนลูกศิษย์ของแกแต่ละคนจึงไม่เหมือนกันเลย รวมถึงเสียงเปียโนของเด็กแต่ละคนก็แตกต่างชัดเจน  ส่วนทฤษฐีก็จะมีการแอบแทรกให้ครูจ๊ะแบบที่ครูจ๊ะไม่รู้ตัว

 วิธีนี้อาจจะไม่ใช่วิธีที่ดีนัก และไม่ใช่วิธีที่ครูจ๊ะใช้สอน  แต่มันช่วยประคับประคองให้ครูจ๊ะเรียนดนตรีมาเรื่อยๆ และไม่เกิดการปฏิเสธ อาจารย์ส่งสอบเกรดจนถึงเกรดแปดจาก trinity ก่อนครูจ๊ะจะขอลาไปเรียนมหาลัย ขอพักเรื่องเปียโนไว้ข้างๆก่อน (สาเหตุจะมาเล่าให้ฟังภายหลัง)

 

แล้วครูจ๊ะเริ่มสอนตั้งแต่เมื่อไหร่

ในสมัยเรียนอยู่มัธยมปลายครูจ๊ะได้เปิดสอนเปียโนที่บ้านวันเสาร์อาทิตย์ด้วย แต่หยุดสอนไปเมื่อเข้ามหาวิทยาลัยเนื่องจากต้องย้ายไปอยู่หอที่รังสิต  มีเหลือสอนอยู่เพียงไม่กี่คน ที่ครูจ๊ะจะกลับบ้านมาวันเสาร์ อาทิตย์เพื่อสอน และเมื่อขึ้นปี 3 เรียนหนักขึ้น ก็ต้องพักเรื่องการสอนไปเลย

 

แล้วกลับมาสอนได้อย่างไร ผ่านไปนานแล้วมากๆ

ครูจ๊ะทำงานในวงการโทรทัศน์ได้เกือบ 5 ปี  ระหว่างนั้นครูจ๊ะได้ซ้อมเปียโนบ้างประปราย จนเมื่อลาออกจากงานประจำ มีเวลาอยู่บ้านมากขึ้น ช่วงที่ยังไม่ได้หางานประจำใหม่ อยู่บ้านเฉยๆ กิจกรรมในวันหนึ่งก็ไม่ผลการเล่นเปียโน มันตั้งอยู่ที่บ้าน ผ่านก็เล่น แล้วก็เริ่มทบทวนความรู้ตัวเอง ไม่อยากให้จางหายไปกับเวลา

เล่นอยู่สองเดือน ครูจ๊ะก็รู้สึกย้อนกลับไปตอนวัยเด็กที่ครูจ๊ะสนุกกับการเล่นดนตรี และตัดสินใจว่าจะลองกลับมาสอนดนตรี อยากสอนให้นักเรียนสนุกเหมือนกับเราบ้าง

ครูจ๊ะจึงตัดสินใจออกไปสมัครสอนเปียโนตามสถาบันต่างๆ  และก็ถือว่าโชคดีที่หลายๆสถาบันที่ครูจ๊ะชื่นชมตอบรับให้ครูจ๊ะได้สอนนักเรียนที่น่ารักทั้งหมด แถมยังมีโอกาสได้ไปอบรมการสอนเด็กหลายๆครั้ง ฝึกปรือวิชาและถ่ายทอดวิธีการสอนเด็กๆมากมายที่ครูจ๊ะถือว่าเป็นโชคดีที่ทุกคนเสียเวลาแนะนำและตอบปัญหาครูเสมอๆ

 

ครูจ๊ะสอนเด็กเล็กได้อย่างไร

ครูจ๊ะอาศัยประสบการณ์วัยเด็กล้วนๆเป็นส่วนใหญ่ เราได้เรียนกับครูหลายคน ก็ได้เห็นวิธีสอนหลายแบบมากๆ นึกย้อนไปแล้วก็นำมาวิเคราะห์ว่าสอนแบบนี้น่าจะได้ผลอย่างไร  แบบไหนนักเรียนน่าจะเข้าใจง่าย อะไรที่เป็นข้อผิดพลาดในการเรียนของตัวเอง ครูจ๊ะก็เรียนรู้นำมาสอนเพื่อให้ลูกศิษย์ไม่เกิดข้อเสียแบบครูจ๊ะเอง เรียกว่าเอาประสบการณ์ทั้งดีและไม่ดีในการเรียนดนตรีมาใช้หมดเลย  

การเรียนละครมาก็มีส่วนช่วยได้มาก ทำให้ครูจ๊ะชั่งสังเกตุมนุษย์ ชั่งสังเกตุนักเรียน พยายามหาวิธีที่แตกตากเพื่อให้นักเรียนเข้าใจ ต้องขอบคุณนักเรียนคนแรกๆของครูจ๊ะทั้งหมด ที่ร่วมหาแนวทางในการสอนไปพร้อมกับครูจ๊ะ ที่ทำให้ครูจ๊ะเจอแนวทางในการสอนของตัวเองในที่สุดครับ  ปัจจุบันสอนมาพักใหญ่ ผ่านปี ครูจ๊ะเลยอยากแชร์ประสบการณ์เกี่ยวกับการเรียนดนตรีมาให้ได้ฟังจากมุมครูจ๊ะ  ครูดนตรีที่ไม่ได้จบดนตรี แต่ใช้ใจสอนลูกศิษย์ล้วนๆครับ

 

 

               

Comment

Comment:

Tweet

อ่านแล้วอยากฟังเสียงเปียโนเลยครับbig smile
ใจสำคัญที่สุดในการสอน...

#2 By GPEN on 2011-07-19 23:18

ครูจ๊ะ ครูจ๋า

confused smile confused smile confused smile

#1 By ปิยะ99 on 2011-07-19 15:55